Francja

Między Marsylią a Cassis biały wapień jest pocięty wąskimi zatokami przypominającymi miniaturowe fiordy. En-Vau, Port-Pin i Port-Miou to trzy najbliższe Cassis; dalej na zachód leżą Sormiou i Morgiou. Cały obszar jest parkiem narodowym: w najwęższych zatokach kotwiczenie jest ograniczone lub zabronione, w Port-Miou staje się na bojach, a przy mistralu trzeba się stąd szybko wynosić. Najlepiej przypłynąć wcześnie rano, zanim pojawią się łodzie wycieczkowe.

Wyspy Złote leżą kilka mil od Hyères. Na Porquerolles nie ma samochodów — wypożycza się rower i jedzie przez winnice i las eukaliptusowy na plażę Notre-Dame albo do latarni na południowym klifie. Sąsiedni Port-Cros jest najstarszym morskim parkiem narodowym w Europie, z podwodną ścieżką dla pływających z maską. Łąki posidonii są chronione: przy plażach obowiązują strefy bez kotwiczenia i płatne boje, które w sezonie rezerwuje się wcześniej.

Rybacka wioska, którą odkryli malarze, a rozsławiła Brigitte Bardot, wciąż ma swój stary port z kamienicami w kolorach ochry i dzwonnicą widoczną z morza. Miejsce przy nabrzeżu w sezonie graniczy z cudem, ale naprzeciwko, w Cogolin i Port Grimaud, są duże mariny, a przy plaży Pampelonne — rozległe kotwicowisko. Na przełomie września i października odbywają się tu regaty Les Voiles de Saint-Tropez, na które zjeżdżają najpiękniejsze klasyczne jachty świata.

Naprzeciw Cannes leżą dwie wyspy przedzielone płytkim kanałem z przejrzystą wodą. Na Sainte-Marguerite stoi fort, w którym więziono Człowieka w Żelaznej Masce, na Saint-Honorat od V wieku mieszkają mnisi, którzy robią własne wino. W Antibes warto zobaczyć stare miasto z muzeum Picassa w zamku Grimaldich i przejść się nabrzeżem, przy którym stoją największe jachty motorowe świata.

Stare miasto stoi na krawędzi wapiennego klifu podciętego przez fale, siedemdziesiąt metrów nad wodą. Wejście do portu to wąska szczelina w skale, niewidoczna z morza do ostatniej chwili — według wielu badaczy to tutaj Homer umieścił port Lestrygonów z „Odysei”. W skale wykuto Schody Króla Aragonii, a z murów widać Sardynię. Kilka mil na południowy wschód leżą granitowe wyspy Lavezzi, rezerwat z wodą jak w basenie i cmentarzem załogi fregaty Sémillante, która rozbiła się tu w 1855 roku. Po drodze do Porto-Vecchio mija się Rondinarę — zatokę w kształcie niemal zamkniętego koła.

Belle-Île, największa z bretońskich wysp, ma cytadelę Vaubana nad portem Le Palais, malowniczy port pływowy Sauzon i skalne iglice Port-Coton, które malował Monet. Houat i Hoëdic to maleńkie wyspy z białymi plażami i kilkuset mieszkańcami — na Houat kotwiczy się przy plaży Treac’h er Goured, jednej z najładniejszych na całym wybrzeżu Atlantyku.

Do starego portu w La Rochelle wpływa się między dwiema średniowiecznymi wieżami. Wyspa Ré to białe domy z zielonymi okiennicami, malwy i warzelnie soli; Saint-Martin-de-Ré ma fortyfikacje Vaubana z listy UNESCO i port zamykany śluzą. Fort Boyard, znany z teleturnieju, stoi na płyciźnie między wyspami Aix i Oléron — nie można do niego przybić, ale opłynięcie go jest obowiązkowym punktem trasy.