Polinezja Francuska

Polinezja Francuska to sto kilkanaście wysp rozrzuconych na obszarze oceanu wielkości Europy. Dla żeglarza liczą się przede wszystkim Wyspy Towarzystwa: wysokie, zielone wulkany otoczone pierścieniem rafy koralowej, za którym leży laguna — płaska jak jezioro, w kolorach od szmaragdu po atrament. Na rafie stoją motu, piaszczyste wysepki z palmami. Wpływa się przez przejście w rafie, rzuca kotwicę na piasku w trzech metrach przejrzystej wody i ma się przed dziobem dokładnie ten widok, dla którego leciało się na drugi koniec świata.

To daleki kierunek — podróż z Polski zajmuje ponad dobę — i wymagający uwagi, bo żegluga wśród raf nie wybacza nonszalancji. Ale w porze suchej, od maja do października, Polinezja oferuje równy pasat, puste kotwicowiska i gościnność, o której pisali już Cook i Bougainville.

Wyspy Towarzystwa dzielą się na dwie grupy odległe od siebie o około sto mil otwartego oceanu.

Pora sucha trwa od maja do października i to wtedy żegluje się najlepiej. Wieje pasat ze wschodu i południowego wschodu, zwykle 15–20 węzłów. Zimą półkuli południowej, od czerwca do sierpnia, pojawia się mara’amu: wzmocniony pasat z południowego wschodu, który przez kilka dni potrafi wiać 25–30 węzłów i podnosić wysoką falę na przelotach między wyspami. W lagunach pozostaje płasko.

Od listopada do kwietnia trwa pora deszczowa: jest gorąco, wilgotno, wiatr słabnie i zmienia kierunki, a ulewy są intensywne. Polinezja leży na skraju pasa cyklonów — zdarzają się rzadko, głównie w latach El Niño. Temperatura powietrza wynosi przez cały rok 26–30 stopni, wody 26–29.

Polinezja Francuska jest terytorium zamorskim Francji, ale nie należy do strefy Schengen. Obywatele Polski wjeżdżają na paszport, bez wizy przy pobytach do 90 dni. Walutą jest frank pacyficzny o stałym kursie do euro. Leci się zwykle przez Paryż i Los Angeles lub San Francisco; przesiadka w USA wymaga ważnej autoryzacji ESTA.

Nawigacja w lagunach opiera się na oznakowaniu kardynalnym i bocznym oraz na oczach: głowice koralowe wyrastają pionowo z dna i najlepiej widać je przy wysokim słońcu, w okularach polaryzacyjnych, z kimś stojącym na dziobie. Przez przejścia w rafie wchodzi się za dnia, uwzględniając prąd wychodzący, który rośnie przy dużej fali na zewnątrz. Pływy są niewielkie — kilkadziesiąt centymetrów. Nocą po lagunach się nie pływa.

Ceny w sklepach i restauracjach są wysokie, bo większość towarów przypływa statkiem. Warto korzystać z tego, co lokalne: tuńczyka, mahi-mahi, owoców chlebowca, papai i poisson cru — surowej ryby w mleku kokosowym i soku z limonki. Niedziela jest dniem kościoła i rodzinnych obiadów; sklepy zamykają się wcześnie.

Wszystkie nasze trasy startują z Papeete:

• Papeete, 7 dni, tempo pośrednie — Zatoka Cooka, Opunohu, Tiahura, Marina Taina, Taravao, Zatoka Matavai.
• Papeete, 7 dni, trasa spokojna — cały tydzień w lagunie Moorei, z dwiema nocami w każdej zatoce.
• Papeete, 7 dni, trasa aktywna — dookoła Tahiti przez Tautirę i Tahiti Iti, potem Moorea.
• Papeete, 14 dni — Moorea dwa razy i pełne okrążenie Tahiti.

Pozostałe warianty znajdziesz niżej na tej stronie i w kategorii Przykładowe trasy na blogu.