Chorwacja

Chorwackie wybrzeże to matecznik europejskiego żeglarstwa czarterowego — i nie bez powodu. Na odcinku od Istrii po Dubrownik leży ponad tysiąc wysp, wysepek i skał, a gęstość portów, marin i zatok pozwala zaplanować tygodniowy rejs bez ani jednego długiego przelotu przez otwarte morze. Dla polskich załóg to także najłatwiejszy logistycznie akwen Morza Śródziemnego: do większości baz da się dojechać samochodem w jeden dzień, a w sezonie latają tu bezpośrednie samoloty z kilku polskich lotnisk.

Adriatyk wybacza błędy. Pływy są niewielkie, nawigacja odbywa się na widoczność od wyspy do wyspy, a w razie pogorszenia pogody schronienie jest zwykle godzinę lub dwie żeglugi dalej. Dlatego Chorwacja jest pierwszym wyborem na debiut w roli skippera, ale doświadczeni żeglarze wracają tu latami — bo za każdym razem można popłynąć gdzie indziej.

Chorwację dzieli się żeglarsko na kilka akwenów, z których każdy ma inny charakter i inne bazy startowe.

Sezon trwa od kwietnia do końca października. Latem dominuje maestral — termiczna bryza z północnego zachodu, która budzi się około południa, osiąga zwykle 3–5 stopni Beauforta i gaśnie o zachodzie słońca. To wiatr, dla którego warto wyjść z portu po śniadaniu i stanąć na kotwicy po południu.

Dwa wiatry wymagają uwagi. Bora (bura) wieje z północnego wschodu, z gór w stronę morza: jest sucha, porywista i potrafi przyjść szybko, zwłaszcza pod Velebitem i w Kvarnerze. Jugo wieje z południowego wschodu, narasta powoli przez dzień lub dwa, przynosi chmury, deszcz i wysoką falę. Latem zdarzają się też popołudniowe burze z gwałtownymi szkwałami. Chorwacka służba meteorologiczna nadaje prognozy na kanałach UKF kilka razy dziennie; o tym, jak je czytać, piszemy we wpisie Prognoza pogody dla żeglarzy.

Najlepsze miesiące to czerwiec i wrzesień: woda jest ciepła, porty luźniejsze, a ceny czarteru wyraźnie niższe niż w szczycie. Lipiec i sierpień to stabilna pogoda, ale tłok w popularnych miejscach i najwyższe stawki za postój.

Czartery w Chorwacji zaczynają się i kończą w sobotę. Jacht odbiera się zwykle po południu, zdaje w sobotę rano, a ostatnią noc spędza się już w marinie macierzystej. Skipper musi mieć patent uznawany przez chorwacką administrację oraz świadectwo radiooperatora — polski patent jachtowego sternika morskiego i SRC spełniają te wymagania.

Postój w marinie dla jachtu około 12–14 metrów to w sezonie wydatek rzędu kilkudziesięciu do ponad stu euro za noc, w zależności od miejsca i miesiąca. Boje w zatokach są tańsze, a w wielu konobach z własnym pomostem postój jest bezpłatny dla gości, którzy zjedzą kolację. Do budżetu trzeba doliczyć opłatę turystyczną, sprzątanie końcowe, paliwo oraz kaucję lub jej ubezpieczenie.

Wodę i prąd są w każdej marinie i w większości portów miejskich. Zakupy najwygodniej zrobić pierwszego dnia w markecie przy bazie; na wyspach sklepy są mniejsze i droższe. Jeśli przylatujesz dzień wcześniej, zobacz nasz wpis Zadar: dzień przed rejsem.

Dla każdej bazy przygotowaliśmy gotowe trasy na 7 i 14 dni w trzech tempach. Kilka na początek:

• Split, 7 dni — Milna, Vis, Komiža, Palmižana, Stari Grad, Stomorska.
• Sukošan, 7 dni na północ — Iž, Dugi otok, Silba, Ist.
• Sukošan, 7 dni przez Kornaty.
• Szybenik, 7 dni — Krka, Kornaty i okoliczne wyspy.
• Dubrownik, 7 dni — Elafity, Mljet, Korčula.
• Pula, 7 dni i Punat, 7 dni — Istria i Kvarner.

Pełna lista tras z Chorwacji znajduje się niżej na tej stronie oraz w kategorii Przykładowe trasy na blogu.